Diensten  
Home
Lezingen en presentaties
Namebranding
Teksten
Filmproducties
Public relations
Media exposure
Advertenties
Websites

 Bedrijfsinformatie  
Algemeen
Contact
Privacyverklaring
Routebeschrijving
Nieuws

 Collecties  
Modelbouw
Barbies
Camera's
Route 66
Mammoetologie

 Faciliteiten  
Linken
Statistieken


 Over ti, over ta, Overtoom en over Toonder.   
Eigenlijk ben ik wel blij dat ik niet werkzaam meer ben in het mijnenveld dat met een mooi woord Name Branding heet. Ik krijg kromme tenen als ik de commercial hoor en die ons probeert de bekende naam van het postorderbedrijf Overtoom - 'Tuut, tuut, dat is snel!' - te laten vergeten. Je kunt je afvragen waarom er zo nodig een volstrekt onbekende en niet te onthouden naam opgeplakt moet worden. Mammoet Transport moest ooit eens Nedlloyd Transport gaan heten, had een reclamebureau bedacht en dat gold ook voor Van Gend & Loos. Pure egotripperij van een Raad van Bestuur natuurlijk, maar toen uit onafhankelijk onderzoek bleek dat de merknamen Mammoet en Van Gend & loos bekender waren dan Nedlloyd, werd dit onzalige plan snel gedumpt. Mammoet en VG&L bestaan nog steeds, terwijl Nedlloyd al lang historie is. Dit stukje gaat echter over Marten Toonder, de bekende striptekenaar, van wie bijna niemand weet dat hij is geboren op het Noordereiland in Rotterdam.

Ter gelegenheid van 100 jaar Maarten Toonder werd in 2012 een beeld van Tom Poes onthuld, geplaatst op het dak van een fietsenmaker. Het listige ventje wijst naar het het huis in de Thorbeckestraat, waar Marten Toonder op 2 mei 1912 werd geboren. Het beeldje is ontworpen door Tamyra Meesters, beeldend kunstenaar die op het Noordereiland woont en werkt. De vacht van Tom Poes bestaat uit mozaiekstukjes van gebruikt wit serviesgoed, gemaakt van ingezamelde gebroken borden en ander overtollig servies van de bewoners van het eiland.

Dat Toonder uit Rotterdam kwam, was te horen aan uitdrukkingen als 'tinnef' (rommel), 'triefel' (slecht werk), 'godlof' (gelukkig) en 'piefjes en palletjes' (technische zaken). Op 26-jarige leeftijd tekende hij voor het eerst Tom Poes en drie jaar later debuteerde de stripheld in de krant. Tom Poes is dan nog het hoofdpersonage, maar in het derde verhaal wordt Olivier B. Bommel geintroduceerd. Deze goedmoedige beer dringt op de voorgrond, maar Tom Poes blijft altijd zijn steun en toeverlaat. Opvallend is ook de geleidelijke veranderingen in de figuren, Tom Poes heeft een ronduit gemeen bekkie en Bommel heeft veel weg van een teddybeer. Zie de verschillen.

Uitgeverij de Bezige Bij heeft de complete Bommel saga op verschillende formaten uitgegeven. In het verleden in pocketboek formaat, dat echter geen recht deed aan de tekeningen omdat ze veel te klein werden afgebeeld. De laatste en finale serie is gepubliceerd in het zogenaamde oblong formaat met veel grotere tekeningen. Zowel de tekst als de tekeningen, overigens in zwart/wit, vullen elkaar in het verhaal uitstekend aan. Een van de eerste afleveringen heet 'Het land van de blikken mannen', het is een verhaal dat ik in mijn jeugd heb gelezen en altijd is bijgebleven.

Van alle personages in de Bommel boeken is Olivier B. Bommel het meest interessant. Tom Poes is het onkreukbare en slimme ventje dat overal een oplossing voor weet te vinden. Als O.B.B. zich weer eens in de nesten heeft gewerkt, is zijn gevleugelde uitspraak: ''Verzin een list Tom Poes''. In tegenstelling tot Tom Poes heeft de heer Bommel een rijk zielenleven en daarbij komt dat geldt voor hem geen rol speelt. Een psychiater kan hij gemakkelijk betalen, hoewel hij als gewone burger van Rommeldam ook een zorgverzekering moet afsluiten.

In de Bommel strips vindt men een groot aantal figuren, waarvan het merendeel dieren zijn. Om te beginnen natuurlijk O.B.B. en Tom Poes zelf, maar er komen ook kikkers, ganzen, ezels en paarden voor. Dickerdack, de burgervader van Rommeldam is een nijlpaard, Markies de Canteclaer is een haan en Kapitein Wal Rus, inderdaad ...een walrus. Er komen ook 'echte' mensen in de strips voor, zoals de wetenschapper professor Prlwytzkofski en de kunstenaar Terpen Tijn. De laatste lijkt erg veel op Jan Wolkers en de professor heeft een assistent met de naam Piep, die inderdaad.... een muis is.

Het langste verhaal uit de Bommelsaga is 'De Grote Onthaler' dat met 115 afleveringen in het NRC Handelsblad van 6 januari toto en met 21 mei 1977 werd gepubliceerd. Het verhaal spreekt mij aam omdat er de Orient Express in voorkomt. Deze rijd weliswaar op een al lang opgeheven spoorlijn en als Wammes Waggel de stationschef is dan weet je dat dit een recept is voor een spannend avontuur. De grote onthaler blijkt een door de olie rijk geworden sjeik te zijn die in een toren woont en gebruik maakt van piefjes en palletjes voor zijn manipulaties, in een zeppelin reist en met deze trein bereikbaar is. Vier jaar eerder voor het verhaal tot stand kwam, bleek tijdens de energiecrisis van 1973 onze welvaart afhankelijk te zijn van olie en weet de sjeik niet van gekkigheid wat te doen. Zoals alle Bommelverhalen zitten er verschillende lagen in, het is een verrassende vertelling met een moraal.

En ook zoals de albums van Asterix en Obelix eindigen met een groot onthaal, is dit ook het geval op kasteel Bommelstein. De trouwe bediende Joost, een hond, verrast het gezelschap op een 'eenvoudige' doch voedzame maaltijd. Vaste gasten zijn natuurlijk Tom Poes, burgermeester Dickerdack, professor Prlwytzkofski en buurvrouw Doddeltje, waar gastheer Bommel overigens een oogje op heeft. In de slotaflevering van de Bommel serie trouwen ze met elkaar en Tom Poes is getuige.




 Gerelateerd  
  • Meer door.. Aad
  • Meer van.. Nieuws

  •  Artikel opties  
  • Email artikel
  • Afdrukversie artikel