Diensten  
Home
Lezingen en presentaties
Namebranding
Teksten
Filmproducties
Public relations
Media exposure
Advertenties
Websites

 Bedrijfsinformatie  
Algemeen
Contact
Privacyverklaring
Routebeschrijving
Nieuws

 Collecties  
Modelbouw
Barbies
Camera's
Route 66
Mammoetologie

 Faciliteiten  
Linken
Statistieken


 Muscat revisited (vervolg)   
Er is nog veel meer te vertellen over mijn verblijf in Oman en daar doe ik nu aansluitend verslag van. Zoals eerder vermeld was ik daar met Ramadan en die periode van vasten is afgelopen maandag met de viering van het Suikerfeest beeindigd. Ik logeerde in het Beach Bay hotel midden tussen de dadelbomen en het nabijgelegen idyllische strand. Behalve een paar tuinmannen die in grote getale het groen onderhouden in Muscat, was er geen hond te zien. Letterlijk niet, want in de Islamitische gedachtenwereld zijn zowel het varken als een hond onreine dieren.

Het Beach Bay hotel staat in de ambassadewijk, niet bijster interessant voor een wandeling, maar in een nabijgelegen winkelcentrum trof ik zowaar een bioscoop aan. Weliswaar gesloten wegens de Ramadan, maar zulk zondig vermaak is bijvoorbeeld in het puriteinse Saudi Arabie ten strengste verboden. Het geeft toch een ander licht op het geloof hier, dat een stuk toleranter is ten opzichte van andere godsdiensten. Het heeft waarschijnlijk ook te maken met het grote aantal Indiers die Hindoeist zijn.

Een goede manier om Muscat in eerste instantie te bekijken, zoals ook in veel andere grote steden, is vanuit de bovenetage van de BigBus. Hoewel de receptionist van het Beach Bay hotel zeker wist, dat die vanwege de Ramadan niet reed, was dat wel het geval. Je koopt een kaartje voor 24 uur en je kunt uit- en instappen waar je wil en je ziet alle plekken in een nutshell die je later uitgebreider kunt gaan verkennen. Door de Ramadan was ik twee dagen lang de enige passagier en ik kreeg het gevoel dat ik wel een hele grote taxi had gehuurd.

Het begin- en eindpunt was bij de vermaarde Soek die ik me van vroeger nog wist te herinneren en niet veel veranderd was. In 1976 kon je er nog originele khanjars (kromdolken) kopen voor een habbekrats, maar de originele antieke versies zijn tegenwoordig onbetaalbaar. Replica's genoeg, meestal van inferieure kwaliteit.

Dit is ook de ontmoetingsplaats voor de bejaarde Omani en zo te zien hebben ze het niet slecht. Het is jammer dat je ze niet kunt verstaan en je vraagt je af, waarover ze het hebben. De dadel- of olieprijzen? Waarschijnlijk niet over het weer zoals bij ons. Of misschien toch over het Wereldkampioenschap voetballen, dat toen nog aan de gang was. Wie zal het zeggen?

Ook heb ik het gevoel dat er hier anders tegen vrouwen wordt aangekeken als in andere Arabische landen. Ze hoeven niet volledig gesluierd te zijn en mogen een auto besturen. Dit in tegenstelling tot het enigszins achterlijke Saudi Arabie waar dit nog steeds verboden is. Ik ben hier veel geweest, dus heb recht van spreken. En dit is een land waar ik beslist niet meer heen hoef te gaan.

Werkgelegenheid is er genoeg en wordt door de overheid gestimuleerd. Ook voor buitenlanders die hier zonder problemen een bedrijf kunnen opzetten. Zo kwam ik tijdens de KLM vlucht naar Muscat een tweetal Nederlanders tegen die hier een personeelsbureau hebben opgezet.

Ik voorzie dat dit land een toeristische trekpleister gaat worden, in het bijzonder tijdens de wintermaanden als hier aangename temperaturen van zo'n 30 graden Celsius heersen. In een volgende aflevering meer over mijn ervaringen in Muscat.




 Gerelateerd  
  • Meer door.. Aad
  • Meer van.. Nieuws

  •  Artikel opties  
  • Email artikel
  • Afdrukversie artikel