Diensten  
Home
Lezingen en presentaties
Namebranding
Teksten
Filmproducties
Public relations
Media exposure
Advertenties
Websites

 Bedrijfsinformatie  
Algemeen
Contact
Routebeschrijving
Nieuws

 Collecties  
Modelbouw
Barbies
Camera's
Route 66
Mammoetologie

 Faciliteiten  
Linken
Kalender
Peilingen
Statistieken


 Zeeuwse hulp voor Haïti   
In 2010 werd Haïti door een aardbeving getroffen met een kracht van 7,0 op de schaal van Richter. Met 230.000 doden en 310.000 gewonden was het één van de zwaarste aardbevingen in de eilandengroep. Voordat de inwoners zich hersteld hadden van de aardbeving raasden de volgende rampen weer over het eiland. Orkaan Tomas in 2010 en Orkaan Emily in het daaropvolgende seizoen. Met 1,5 miljoen daklozen en een cholera epidemie deden hulporganisaties hun best om de nood te lenigen, maar nog steeds liggen grote delen van het Caraibische eiland in puin.

Twee Zeeuwen uit Krabbendijke, timmerman Jos Kaan en vrachtwagenchauffeur Andre Adriaanse, namen het initiatief om op eigen kosten hulp te verlenen op het zwaar getroffen eiland. Met ondersteuning van het GAIN (Global Aid Network) vertrokken ze naar Haïti om letterlijk hun steentje bij te dragen voor de wederopbouw van een weeshuis en enkele woonhuizen. Andre vertelt: ‘Toen we op de luchthaven in Port O Prince aankwamen werden we met een Kia pick-up van het weeshuis opgehaald. Daar bleek dat voor het vervoer van al het bouwmateriaal geen echte truck beschikbaar was, maar alleen deze Kia, waar op de achterkant een kooi was gebouwd.

Aan de binnenkant zat een hangslot en dat was gedaan om de mensen eruit te houden die je van alles en nog wat willen verkopen. De Haïtianen hebben niet genoeg om te leven en proberen er zo wat bij te verdienen.' Andre vertelt verder dat toerisme de belangrijkste bron van inkomsten was, maar dat is gestopt en sindsdien komen geen cruiseschepen meer. ‘De armoedegrens is wereldwijd gelegd op $ 1,60 per dag en daar blijft op Haïti nog 70% onder. Je komt in een heel andere wereld terecht, je weet echt niet wat je ziet.’

André vertelt dat hij wat bouwen betreft veel van Jos heeft geleerd. ‘Het zijn allemaal panelen die aan elkaar moeten worden gezet, dus je moet de opzet van het gebouw goed inpassen en uitlijnen. Wij hadden wel een waterpas ter beschikking en ook een heel kleintje hangend aan een touw horizontaal om het touw waterpas te hangen voor het uitlijnen van de elementen.

Jos vult aan dat de opbouwpanelen voor de prefab woningen tamelijk licht zijn en dat ze daarom tegen de storm goed aan de fundatie moeten worden bevestigd. Die bestaat uit betonnen blokken waarover de vloer wordt gelegd. Jos is van alle markten thuis en kan tegelen en stuken als geen ander. Hij heeft de meewerkende Haïtianen het een en ander bijgebracht op bouwgebied. En zoals gebruikelijk bij zijn reizen had hij voor de kinderen in het weeshuis kleurpotloden, tekenpapier en speelgoed meegenomen. Daar word je nog populairder mee dan met het bouwen van huizen en als je ze dan ook nog figuurzagen leert.

André: ‘De eerste keer dat we materialen ophaalden ging er iemand mee, maar naderhand wisten we zelf de weg, spanbandje om de lading en dan het slechte wegdek op. Meestal kwam je niet verder dan de eerste versnelling en als het meezat de tweede. Steenslag, gaten, putten en poeren, Wat je aan trucks zag, waren vooral oude Macks in legerkleuren, korte kippertjes veelal of trekkers met oplegger en container. De mensen zelf rijden op brommertjes en motors, soms met zes man erop.’ Het verkeer is er een chaos: Veel toeteren is belangrijk, remmen en richting aangeven niet en soms ontbreken de richtingaanwijzers. Alles is oud, kapot of versleten, dat geldt ook voor de vrachtwagens, veelal oude Macks als kipper met een heel kort chassis en voorzien van een bakje van vijf tot zes meter. Altijd veel te vol geladen met grind of zand en dat wordt allemaal met het schopje geladen bij temperaturen van zo’n 32 graden in de schaduw. Verder zie je ook een enkele platte trailer met natuurlijk een Mack ervoor, volgeladen met balen cement van 50 kg die ook met de hand worden geladen en gelost.’

Zo hebben we veel gezien en meegemaakt, het was een reis om nooit meer te vergeten. Een van de huisjes was bestemd voor een gezin van een vader, moeder en drie kinders. ‘Die woonden in bij haar ouders, dan moet je denken aan sloppenwijken, ruimtes afgezet met houten palen en met stukken plastic en prikkeldraad. En zo wonen ze achter en op elkaar in pure armoede. Dan denkt je wel eens, wat heb je aan slechts twee prefab huisjes, dit is een druppel op een gloeiende plaat. Maar Jos zei dan: ‘Als het nergens druppelt, krijg je nooit een plasje.’

André Adriaanse werkt in het dagelijkse leven als chauffeur bij Adri en Zoon in Yerseke. Dit bedrijf is uitgegroeid van een mosselhandelaar tot een groothandel in vis, schaal- en schelpdieren en zeegroenten. Het complete assortiment bestaat uit verse mosselen, platte oesters, creuses, alikruiken, Franse oesters, kokkels, witte schelpen, witvis, kabeljauw, garnalen, gerookte vis, diepvriesvis, gamba’s, scampi’s en zeegroenten. Met eigen vrachtwagens rijden ze zes dagen per week door heel Nederland tot naar Duitsland toe.




 Gerelateerd  
  • Meer door.. Aad
  • Meer van.. Nieuws

  •  Artikel opties  
  • Email artikel
  • Afdrukversie artikel