What's in a name

27 april 2018

Bijdrage van: Aad

Alle begin is moeilijk. Toen ik op 1 april 1976 in dienst kwam als PR-manager bij Mammoet Transport, was ik een verdienstelijk fotograaf op industrieel gebied. Maar om nu te zeggen dat ik wat wist van communicatie en Public Relations? Niet echts. Met mijn MULO-4 opleiding en Handelsavondschool was ik niet bepaald HBO geschoold en erger was dat mijn nieuwe collega’s bij Mammoet in het begin niet goed raad wisten met mijn functie. Mammoet was een jong, pas opgericht bedrijf en had geen uitgebreide communicatie afdeling zoals het nu heeft. Wat hieraan te doen: ik wist natuurlijk wel meer van Mammoet af dan mijn collega’s van PR, maar hoe geaccepteerd te worden?


Die erkenning kreeg ik door een half jaar mee te gaan werken als hulp in de buitendienst. Hand en spandiensten op de drijvende bokken (Amsterdam en Jumbo) en tieners sjouwen tijdens het plaatsen van een transformator. Ze concludeerden dat ik niet te beroerd was om vuile handen te krijgen. Zo leerde ik het bedrijf en zijn mensen door en door kennen. Jammer genoeg raakte ik die erkenning kwijt, na mijn jarenlange onvermoeibare inzet, waarin Mammoet wereldwijde reputatie verwierf als de meest innovatieve en betrouwbare zwaar-transporteur.


Minder betrouwbaar was een nieuwe van door Nedlloyd aangestelde directeur, die Mammoet moest verkopen. Mammoet Mail, het populaire externe blad dat ik produceerde vond hij daarom ‘Very instrumental.’ Veel mensen op het Mammoet hoofdkantoor in Amsterdam waren bang voor dit schriele mannetje en hij probeerde mij te intimideren door mij te beschuldigen van diefstal van een mobieltje tijdens een bezoek aan Davenport Mammoet in Houston. Deze, zoals later bleek, slaafse vazal van de Van Seumerens, wist het oude management van Mammoet door manipulatie op een zijspoor te zetten. En dat was ook de reden dat ik uiteindelijk Mammoet verliet.


Na het turbulente vertrek van de familie heb ik nog wel eens contact opgenomen met de huidige directie van Mammoet. Deze bleek echter nog steeds geďnfecteerd te zijn met het argwaanvirus van Van Seumerens. Zo kreeg ik nooit antwoord op mijn e-mails en op een persoonlijke brief aan de directeur. Uit PR-oogpunt al niet netjes, maar begrijpelijk als je bedenkt dat het ooit eens fantastische Mammoet, net als de echte mammoet, niet meer bestaat. Een bedrijfsnaam als zodanig betekent namelijk niets, het ontleent de waarde aan de mensen die er werken.

0 reacties



http://www.proteusproducties.nl/article.php?story=20180427131222579